افغانستان ملک انحصاری هیچ قوم، قبیله یا گروه سیاسی نیست. هرگونه تلاش برای تحمیل سلطهٔ قومی، زبانی، سرزمین مشترک مردم را به میدان بی‌اعتمادی، تنش و منازعه بدل می‌سازد. امروز افغانستان در گرو گروه تروریستی و انحصارطلب به نام طالب قرار دارد؛ گروهی که خود بخشی از بحران و عامل سرکوب و بی‌عدالتی است. از چنین گروهی نمی‌توان انتظار عدالت داشت؛ بلکه باید آن را در برابر سیاست‌ها و رفتارهایش پاسخ‌گو ساخت.
اعلامیهٔ جریان سیاسی بیرلیک‌یولی ـ راه وحدت
در محکومیت غصب سازمان‌یافتهٔ اراضی، کوچ اجباری و دامن‌زدن به تنش‌های قومی در شمال افغانستان
جریان سیاسی «بیرلیک‌یولی ـ راه وحدت» با شدیدترین نگرانی، تداوم غصب زمین، تخریب خانه‌ها و کوچ اجباری باشندگان بومی در شمال افغانستان را محکوم می‌کند. آنچه امروز در سیدآباد سرپل و در بخش‌هایی از تخار، بدخشان، بلخ، سمنگان، جوزجان و فاریاب جریان دارد، دیگر نمی‌تواند صرفاً اختلافی بر سر مالکیت زمین تلقی شود؛ این روند، در صورت تداوم و حمایت ساختارهای حاکم، به تهدیدی جدی علیه همزیستی اجتماعی و ثبات ملی تبدیل خواهد شد.
طالبان باید بدانند که با هر خانه‌ای که ویران می‌شود، با هر خانواده‌ای که به اجبار از سرزمین خود رانده می‌شود و با هر قطعه زمینی که برای ناقلین وزیرستانی سپرده می‌شود، شکاف میان مردم عمیق‌تر می‌گردد. سیاستی که با زور، تبعیض و جابه‌جایی اجباری مردم پیش برده شود، عملاً جامعه را در برابر جامعه قرار می‌دهد و زمینهٔ برخوردهای قومی را فراهم می‌سازد. مسؤولیت پیامدهای چنین سیاستی بر دوش کسانی است که آن را طراحی، اجرا یا حمایت می‌کنند.
بیرلیک‌یولی این اقدامات را در چارچوب نگرانی تاریخی از اندیشه‌های برتری‌جویانه و سیاست‌های قبیله‌محور، از جمله میراث فکری منسوب به وزیر گل‌محمد مومند و بقیه فاشیست های میشمارد که وطن را در چنین یک بحران متداوم گرفتار نموده اند. اگر طالب خود را ادامه‌دهندهٔ چنین نگرش‌هایی می‌دانند، باید بدانند که تحمیل هویت و سلطهٔ قومی بر جامعهٔ چندملیتی افغانستان نه مشروعیت می‌آفریند و نه صلح؛ بلکه بذر بی‌اعتمادی، مقاومت مدنی و منازعه را می‌پراکند.
تجربهٔ خونین تاریخ افغانستان، از جمله کشتارهای گسترده و سرکوب‌های دورهٔ امیر عبدالرحمان‌خان، هشدار روشنی دربارهٔ پیامدهای سیاست حذف، تبعیض و سلطهٔ قومی است. هیچ حاکمیتی با تکرار چنین روش‌هایی نمی‌تواند آینده‌ای باثبات برای این سرزمین بنا کند. رهبران طالبان، به‌ویژه هبت‌الله آخندزاده، در برابر سیاست‌ها و اقداماتی که زیر حاکمیت او صورت می‌گیرد، مسؤولیت سیاسی و اخلاقی دارند که متاسفانه اخلاق را ما در وجود این مزدوران بی هویت نیافتیم.
بیرلیک‌یولی قاطعانه خواهان توقف فوری غصب زمین، تخریب خانه‌ها و کوچ اجباری، تضمین حقوق مالکیت باشندگان بومی و بررسی مستقلانه سازمان های بین المللی مرتبط به تصرف اراضی است.
افغانستان ملک انحصاری هیچ قوم، قبیله یا گروه سیاسی نیست. هرگونه تلاش برای تحمیل سلطهٔ قومی، زبانی، سرزمین مشترک مردم را به میدان بی‌اعتمادی، تنش و منازعه بدل می‌سازد.
امروز افغانستان در گرو گروه تروریستی و انحصارطلب به نام طالب قرار دارد؛ گروهی که خود بخشی از بحران و عامل سرکوب و بی‌عدالتی است. از چنین گروهی نمی‌توان انتظار عدالت داشت؛ بلکه باید آن را در برابر سیاست‌ها و رفتارهایش پاسخ‌گو ساخت.
جریان سیاسی بیرلیک‌یولی ـ راه وحدت در کنار مردم افغانستان ایستاده است و در برابر غصب زمین، تخریب خانه‌ها، کوچ اجباری و رفتارهای ضدانسانی این گروه فاسد اجیر بدنام متحجر و تنیده به استخبارات بیرونی از هیچ نوع پیکار برای دفاع از حقوق مردم، عدالت، آزادی و حاکمیت قانون، مبارزه‌ای پیگیر و توقف‌ناپذیر خود را ادامه می‌دهد.
آمران، عاملان و حامیان این اقدامات باید بدانند که هیچ قدرتی نمی‌تواند آنان را برای همیشه از پاسخ‌گویی در برابر مردم و عدالت مصون نگه دارد.
افغانستان خانهٔ مشترک همهٔ مردم آن است؛ هیچ قوم، قبیله یا گروهی حق ندارد با زور، خانه و سرزمین دیگران را تصاحب کند.
آزادی و استقلال در راه است؛ ارادهٔ مردم را نمی‌توان برای همیشه به بند کشید.
۲ نوامبر ۲۰۲۶
جریان سیاسی بیرلیک یولی «راه وحدت»